Żyjąc od protestu do protestu, angażując się w różne akcje
doświadczyliśmy chwil wolności i siły
ale też i tego, co najgorsze, desperacji, zmęczenia,
obezwładniające poczucia, że nie dasz rady zrobić następnego kroku.
Widziałyśmy to samo u innych wokół nas,
wypalenie,
trudności z radzeniem sobie z wewnętrznymi konfliktami
albo skutkami represji.
I choć staraliśmy się tworzyć zręby lepszego życia
często okazywało się,
że powielamy te same wadliwe wzorce
mainstreamowej kultury.
Wyruszyłyśmy więc w podróż, kierując się pytaniami:
jak osiągnąć głębszą, bardziej radykalną zmianę
jak sprawić, aby nasz ruch wzrastał w realną siłę
był różnorodny i odporny na zagrożenia.
Ta podróż okazała się bardzo długa,
posypało się moje zdrowie, a przewlekła choroba
zmusiła mnie do zmiany planów i priorytetów.
W każdym razie,
oto, co mają do powiedzenia ludzie:
Budowaliśmy na drzewach platformy
niektóre z nich 60 metrów nad ziemią
i robiliśmy co się dało,
wiedząc, że przyjadą nas wyrzucić.
i tym bardziej robiliśmy co w naszej mocy,
to znaczy, przychodziliśmy tam co noc,
i stawialiśmy kolejną platformę na drodze
do której doszli tego samego dnia,
na długości 4 kilometrów,
więc pod koniec, każdej nocy, przez trzy tygodnie
wychodziliśmy, żeby blokować te drogę.
Aż w pewnym momencie coś w tobie pęka,
bo nie śpisz po nocach i wkładasz w to całą energię,
każdego dnia usiłując wymyślić coś nowego,
żeby zatrzymać te maszyny,
w dodatku nęka cię policja
która znowu przyjechała zrobić ewikcję...
no tak, to było coś, z czym ciężko sobie poradzić.
I rzeczywiście, coś we mnie pękło
kazało mi się wycofać, nie dało się tam dłużej zostać.
Moje zaangażowanie dotyczyło niekoniecznie akcji bezpośrednich,
co raczej długoterminowych działań na rzecz zmiany społecznej
w ramach dwóch dużych projektów.
Pierwszy polegał na uczeniu języka angielskiego migrantek w Nottingham.
W drugim pracowaliśmy zawzięcie
z dziećmi i młodzieżą stamtąd.
Super było pracować z dzieciakami,
bardzo szybko tworzyły się więzi
pomiędzy nami i nimi.
Z początku była masa energii, masa wigoru,
Wiedzieliśmy co chcemy robić,
i tak codziennie przez dziewięć miesięcy,
aż zaczęło brakować energii
dało się to zauważyć
pod koniec mojego zaangażowania w projekt,
aż w końcu doszło do wypalenia.
Wzięliśmy na siebie masę wręcz fizycznej pracy
poza tym, że chcieliśmy walczyć
i pracować na rzecz sprawy
no i wiesz, to wszystko razem
stało się bardzo ciężkie,
zajmowaliśmy się robieniem kompostu…
toalet kompostowych
i przekazywaliśmy je ludziom,
organizując ich dystrybucję,
a do tego byliśmy aktywni na linii frontu
na której cały czas mieszkaliśmy
pod obserwacją policji,
która waliła w nas gazem łzawiącym,
strzelała do nas gumowymi kulami,
rzucała w nas metalowe pojemniki i granaty hukowe,
to dużo na raz.
Oprócz tego trzeba się było martwić o wodę.
Niektóre akcje z przeszłości
przyniosły mi ból i smutku
co doprowadziło do utraty energii,
zwłaszcza praca na Zachodnim Brzegu w Palestynie.
I podróżowanie tam i z powrotem pomiędzy Wielką Brytanią i Izraelem
na przestrzeni ponad dwudziestu czy trzydziestu lat,
bo mam jakichś żydowskich krewnych
i przyjaciół Żydów mieszkających w Izraelu,
dotarło do mnie, jak agresywne stało się izraelskie społeczeństwo.
Ale cierpienie dotyka też opresorów,
i to też ma wpływ na społeczeństwo
można było dostrzec, jak bardzo podzielone [stało się społeczeństwo Izraela]
i jakie zmiany zachodziły także w palestyńskich wioskach
w miarę jak stawały się otoczone przez opresyjny żywioł
aż w końcu trafiały pod okupację.
Wiele z widzianych przeze mnie rzeczy, i wiele usłyszanych historii
bardzo mną wstrząsnęło
i zdałam sobie sprawę,
że mam coraz mniej współczucia dla Izraelczyków,
obrazy fanatycznych żydowskich osadników
i okropieństwa, które robili
rzeczy bardzo niebezpieczne.
Jak śmierć Palestyńczyka,
ukamieniowanego przez młodych izraelskich osadników.
Więc wszystko to sprawiło,
że na moment opuściła mnie nadzieja a pojawiła się silna depresja,
podczas opowiadania tych historii coraz częściej
zdarzało mi się płakać,
to był moment, by przestać pracować.
Wypuście mnie stąd, zostawcie mnie,
dłużej tego nie wytrzymam,
nie mogę tego znieść,
tej straszliwej ciasnoty
tej presji
tych wszystkich zobowiązań.
To było wypalenie,
szereg różnych emocji,
niektórych trudnych do zrozumienia,
zmęczenie, poczucie,
że się ma coraz bardziej dość.
Smutek, desperacja, wściekłość.
Nietypowy stres,
mój wewnętrzny monolog stawał się coraz bardziej szalony.
Coraz częściej pojawiały się choroby,
niekończące się przeziębienia i tak ciągle.
Często miewam bóle głowy, wtedy były jeszcze gorsze.
Przestało mi zależeć
na sobie, na moim ciele,
zaczynasz jeść gówniane żarcie
więcej kawy, więcej papierosów,
żeby się utrzymać w pionie.
Byłem chory,
moje ciało nie było już w stanie znieść nawału pracy
i wszystkich kołaczących w głowie myśli.
Utrata zdolności
wychodzenia z nowymi pomysłami i energią.
Stałam się bardzo cyniczna w stosunku do wszystkiego wokół,
wszystko kwestionowałam, we wszystko wątpiłam.
To uczucie, którego nie chcesz doświadczyć nikt nie chce,
Czujesz się bezużyteczny,
wiedząc, że musisz robić to i tamto,
i może nawet masz na to czas
ale zwyczajnie nie masz energii,
żeby się zebrać i zrobić cokolwiek
nawet najprostszych rzeczy.
Czułem się pusty w środku, wyciśnięty jak gąbka, Rozczarowany, głupi.
Bezsenność, coraz mniej snu,
no wiesz, depresja,
i tylko takie: o nie.. muszę wstać, muszę wstać.
To popieprzone, ten ciężar mnie miażdży
absolutnie nic na tym świecie mnie nie cieszy
czy to depresja?
czy po prostu nędznie mi się żyje, jak większości ludzi?
Dusi mnie w klatce
Chcę oddychać, oddychać, ale nie mogę złapać powietrza.
Aż któregoś razu pojawił się atak paniki,
zaczęły się stany lękowe,
a ten atak paniki był początkiem okresu,
w którym miałam się dowiedzieć czym jest lęk.
Straciłem z pola widzenia cel,
świadomość swej roli w tym wszystkim.
zwyczajnie nie wiedziałem już kim jestem.
Ogarnął mnie pesymizm,
i wszyscy oraz wszystko zaczęło mi działać na nerwy,
projekt, dzieci.
Do tego złość na siebie, głównie na siebie
za niemoc, za poddanie się.
Wszystko mnie drażniło
Nie wychodziły mi żadne interakcje z nikim.
Można tak po prostu iść, iść, iść
i poruszać się uparcie do przodu,
ale w pewnym momencie pękasz, działasz destrukcyjnie
rozwalasz całą grupę osób, które z tobą pracują,
nawet jeśli im nic nie dolega.
I pewnie w związku z tym
urwała mi się więź z niektórymi osobami,
czego żałuję, mam nadzieję, że mi wybaczą.
Gdy patrzę na to z dzisiejszej perspektywy,
widzę, jak toksyczną osobą byłem
a na domiar złego to, jak radziliśmy sobie
z depresją i lękami było naprawdę okropne: picie na umór
to nie jest sposób na radzenie sobie z problemami,
zwłaszcza dla nas, rdzennych mieszkańców.
Mówiąc o wypaleniu…
nie chcę nazywać tego zaburzeniem czy czymś podobnym
bo nie lubię tych medycznych terminów
na określanie tego, co się z nami dzieje,
bo uważam, że jest to rzecz całkowicie normalna,
jeśli nosisz w sobie wiele trudnych emocji
i wiele trudnych doświadczeń,
jest czymś całkowicie zwyczajnym, że cię to dotyka.
Ludzie mają tendencję myśleć,
że jeśli nie cierpią na chroniczne przemęczenie
albo nie ulegli głębokiej emocjonalnej traumie,
to, że tak naprawdę nie są wypaleni,
ale jest cała gama doświadczeń,
które mogę nazwać wypaleniem,
i oczywiście doświadczenie każdej osoby inne,
jest cały szereg czynników i doświadczeń,
które razem wzięte tworzą wypalenie.
…zostawcie mnie,
dłużej tego nie wytrzymam,
nie widzę wyjścia,
ta straszliwa ciasnota
ta presja
wszystkie te zobowiązania.
To stopniowy process,
bardzo trudno z tego wyjść bez fachowej pomocy,
więc już po tobie,
nie masz już na nic energii.
Chcieliśmy znaleźć sposoby, aby się nawzajem wspierać w chwilach wypalenia,
albo się przed nim zabezpieczyć,
praktyczne metody, które można samodzielnie wdrażać.
Pojechaliśmy więc na farmę zielarską Drimlabarra w Szkocji,
gdzie spotkaliśmy Maureen, która jest zielarką.
Schorzeniami najczęściej towarzyszącymi osobom doświadczjącym wypalenia
są różnego rodzaju stany zapalne.
Zioła, które na to pomagają,
to zioła o działaniu przeciwzapalnym.
Jednym z najważniejszych jest korzeń lukrecji,
niewiarygodnie słodki, o czym pewnie wiecie
i ta słodycz pomaga się uspokoić i zniwelować
stan wewnętrznego wyjałowienia i rozpalenia.
Zmniejsza on też nadczynność nadnerczy
co ważne, jest to korzeń, który łączy cię z ziemią,
bo gdy masz wypalenie,
poza uczuciem ciężkości w całym ciele
i potrzebą długiego snu i długiego odpoczynku
występować może dziwne poczucie
braku celu,
tak jakbyś straciła sterowność, energię pchającą cię do przodu, zgubiła drogę.
Więc korzenne medykamenty pozwalają ci pewnie stanąć na nogach.
OK, teraz przywitamy się z pospolitym ziołem,
które większość z nas zna,
więc jeśli szukasz zioła, z którego napar chcesz pić codziennie,
by nie dawać się stresowi, to właśnie ono,
tylko tyle i aż tyle, zapoznajmy się.
Oto jest rumianek,
niczego bardziej pospolitego nie znajdziesz w swoim ogródku.
To jest zioło o silnym działaniu łagodzącym,
Tak więc działa na nagromadzenie kwasów w organizmie.
Pomaga uspokoić umysł przed snem,
przydatne w stanach lękowych.
A tutaj obok mamy pokrzywę,
tutaj też trudno o coś bardziej pospolitego.
Nie ma wymówki, żeby nie pić herbaty z pokrzywy,
bo pokrzywy rosną wszędzie.
A mają masę minerałów.
Pomagają w regeneracji nerek,
więc gdy najemy się strachu
ten strach przechowywany jest w nerkach,
pokrzywa pomaga się zregenerować
po tym, jak znajdziesz się w sytuacji zagrożenia
ułatwia radzenie sobie ze strachem, który jej towarzyszy.
Mamy tu więc dwa popularne zioła,
które możesz dodawać do jedzenia albo robić z nich napar
i robić to regularnie
żeby utrzymywać wszystko w równowadze,
a zwłaszcza, jeśli lądujesz w stresującej sytuacji,
Upewnij się, że wspomniani przyjaciele
towarzyszą ci w tej wędrówce.
Ważne też, żeby się dobrze odżywiać
Trzeba na serio zadbać, aby twój organizm
przyswajał jak najwięcej alkaidów,
a najłatwiej to osiągnąć
opierając swoją dietę na świeżych warzywach,
świeżych owocach, produktach rolnych,
szczególnie świeżo zerwanych, jak kiełki.
Innym, szczególnie ważnym, czynnikiem jest
dostarczanie sobie dużej ilości minerałów,
pijac napary ziołowe albo jedząc wodorosty.
albo w innych pokarmach.
W Hiszpanii spotkaliśmy się z innym podejściem do naszego problemu,
odpowiedzią, która kładzie nacisk na kontekst ruchów społecznych.
Oto Ecodharma,
społeczność w katalońskiej części Pirenejów.
Jednym z askpektów etyki Ecodharmy
jest nieodłączność zmiany społecznej i przemiany osobistej.
Nie sposób zmienić świata
nie zdając sobie sprawy
z konieczności zmieniania siebie.
Prowadzi się tu różne kursy dotyczące tych zagadnień.
Jednym z nich jest Podtrzymywanie Oporu.
Wystartowaliśmy z tym kursem
żeby wspierać możliwości grup aktywistycznych
w ich długofalowym działaniu.
Na przestrzeni dekad obserwujemy,
że ruchy aktywistyczne
społeczne i ekologiczne,
tracą wiele osób z powodu wypalenia.
Ludzie dołączają młodzi i pełni energii,
entuzjastyczni, z pasją,
chcąc zmieniać świat,
a kończą totalnie wypaleni.
Jednym z głównych założeń było więc
wspieranie ludzi tak, aby zostali w aktywizmie na długo,
bo budowanie ruchu to coś, co trwa wiele lat.
Może się niekiedy wydawać, że ważne ruchy społeczne
wyłaniają się z nikąd,
gdyż procesy społeczne sa złożone,
ale generalnie jest to owoc pracy całych pokoleń.
W ruchach społecznych potrzebujemy więc ciągłości,
jeśli chcemy liczyć na radykalną zmianę, której pragniemy.
Zatem, część tego co robimy, to pomoc pojedynczym osobom,
w utrzymaniu równowagi, w byciu bardziej efektywnym.
Druga część dotyczy pewnej kultury
w oddolnym aktywizmie
która zdaje się działać przeciwko nam samym.
Jesli nie poznamy samych siebie, i nie zrozumiemy co sprawia,
że zachowujemy się w taki czy inny sposób, będziemy powtarzać te same schematy zachowań,
które stwarzają problemy.
Tym właśnie zajmuje się Podtrzymywanie Oporu,
staramy się podtrzymywać te tendencje wewnątrz nas,
brać pod uwagę te społeczne i psychologiczne uwarunkowania,
uczyć się jak wykonywać wewnętrzną głęboką pracę
nad uważnością i świadomością,
które pomagaja nam to zmieniać,
zarówno jednostkowo jak i kolektywnie.
Nie chodzi przy tym o to, że Ecodharma ma rolę ekspercką
czy jakąś nową lepszą wizję,
tylko o coś, nad czym wspólnie pracujemy
i właśnie dlatego mogę o tym mówić,
że jest to coś, nad czym sama wciąż pracuję.
Tym, co okazało się dla mnie przydatne w kursie Ecodharma
był nacisk kładziony na emocje.
Nieco to zawiłe
bo z jednej strony rodzi się we mnie opór
na tę hipisiarką gadkę
no bo oczywiście rozmowa o emocjach i wyrażanie emocji jest hipisiarskie,
tak więc mam w sobie tę hipifobię
a drugiej strony odczuwam silną potrzebę,
aby wyrzucić z siebie cały ten ból, który w sobie noszę,
ból wywołany wszystkim tym, co się dzieje w świecie,
i tym, jak chujowo się z tym czuję,
i jak bardzo chcę to zmienić,
i ból z powodu tego, że nie potrafię
i poczucie bezradności i nieadekwatności i tak dalej,
więc to było dla mnie bardzo silne doświadczenie,
to jest ok mówić o emocjach
i je wyrażać
to jest coś, co mamy wspólnego
wszyscy mamy w sobie ból,
i jeśli potrafimy sobie z nim odpowiednio poradzić
to o wiele więcej jesteśmy w stanie zdziałać.
Podsuwamy kilka narzędzi do pracy ze sobą.
Jedną z oczywistych sfer jest praktykowanie medytacji.
Pracujemy też z narzędziami, które pomagają ludziom
żyć w zgodzie z tymi silniejszymi, trudnymi emocjami,
Gdy pojawia się silna, bolesna emocja,
A my nie mamy narzędzi, żeby sobie z nią poradzić, więc zwyczajnie ją od siebie odpychamy.
I myślę, że to bardzo przyczynia się do wypalenia.
I gdy odpychamy od siebie emocje
to sami siebie pozbawiamy siły.
Jeśli stale tkwię w pozycji obronnej
odpycham rzeczy, wciąż przeciw czemuś
pozbawia mnie to energii
i w tym stanie brakuje mi zupełnie wytrzymałości.
Moje doświadczenie jest takie:
w miarę jak uczę się otwierać na relację z rzeczami
nie zamykając się na nie i bez popadania w konflikty
mam coraz więcej energii.
To właśnie zawdzięczam medytacji,
otworzyła we mnie przestrzeń,
w ktorej moge doświadczać coraz intensywniej emocji,
które się we mnie rodzą - radości, cierpienia, i innych,
bez poczucia przygniecienia czy zamykania się
bez uciekania czy… zwariowania!
I tak bardzo się cieszę, że rozumiem,
i dokładnie to mam na myśli,
że to całkiem normalne
być przybitym przez to, co dzieje się ze światem,
i że jest to właśnie zdrową reakcją.
Trzecim obszarem, nad którym pracujemy jest zrozumienie,
że samoświadomość i wewnętrzna praca
muszą istnieć w kontekście naszej relacji z innymi ludźmi.
Kiedy pracujemy nad sobą, nad naszymi skłonnościami,
jest niemal pewne, że coś nam umknie,
i że naprawdę musimy pracować z innymi osobami,
żeby się przez to przebić.
Zastanawiamy się więc jak najlepiej przekazywać sobie nawzajem
informacje zwrotne
użytwczne i krytyczne, ale wspierające
by mieć świadomość naszych skłonności
i móc je zmienić.
Przyglądamy się takim cechom kominikacji w naszych grupach,
które pomagają ludziom faktycznie wzrastać
i rozwijać się jako jednostki.
Sporą część naszych wywiadów przprowadziliśmy w Ecodharmie,
która rozwinęła się od czasów naszej wizyty, wdrażając nowy program - Projekt Ulex.
Ale kursy czy spotkania w celu wymiany umiejętności
pojawiają się tu i tam
i ludzie robią rozmaite rzeczy, żeby uczynić swoje grupy odporniejszymi.
Ale dlaczego wciąż takie wiele z nas doświadcza wypalenia?
Czynnikami osobistymi,
które mogą się przyczynić do wypalenia są:
jeśli nie umiemy poradzić sobie z naszymi lękami,
będą nami rządzić z głębi nieświadomości
to odbiera nam masę energii.
Osoby ze skłonnością do perfekcjonizmu
również są zagrożone wypaleniem,
także jeśli masz tendencje do negatywizmu
podnosi to ryzyko wypalenia,
To często suma kilku czynników,
a nie tylko jeden powód
raczej skomplikowany miks problemów.
Ważne, aby rozpoznać te skłonności
i znaleźli sposób, żeby się z nimi zmierzyć.
Tak jak mówię, brak ochoty na jakiekolwiek inne aktywności,
rysowanie, muzykę
i nawet moja relacja z naturą,
żyjesz pod gołym niebem
ale nie chodzisz nigdzie, nie eksplorujesz.
nie było łączności z tymi wszystkimi pięknymi miejscami,
jedynie myślenie o nich w kategoriach czegoś, co właśnie jest niszczone.
Nie potrafiłem powiedzieć nie,
więc brałem na siebie coraz to nowe i nowe obowiązki.
Brałem na siebie za dużo,
bo jest przecież tyle do zrobienia,
a skoro jest tyle do zrobienia,
to trudno powiedzieć nie, prawda?
Z czynników bardziej osobistych,
to będzie obsesją kontroli.
Dbanie o siebie nie było moim priorytetem,
mój dobrostan był na drugim, trzecim albo czwartym miejscu,
po zorganizowaniu spotkania,
ściągnięciu ludzi na miejsce,
robieniu akcji, zatrzymywaniu czegoś,
wszystko to było ważniejsze,
a dbanie o siebie nie było priorytetem.
Innym podejściem, jakie się z tym wiąże jest to,
jak mogę mysleć o moich osobistych potrzebach,
skoro pracuję z ludźmi, którzy są poddani takiej opresji,
deptani, doświadczający tylu problemów,
a ja jestem uprzywilejowaną,
białą osobą z pólnocno-zachodniej Europy,
tak więc moje potrzeby są bez znaczenia.
Miałam do czynienia z takim myśleniem
przez całe lata pracy.
Kiedy chodzę po lesie,
a potem po kopalni odkrywkowej
i widzę całe to zniszczenie
i myślę o tym, jaki ma to wpływ na zmiany klimatyczne,
zawsze wydaje mi się,
że powinniśmy zrobić coś koniecznie, tu i teraz!
Że naprawdę musimy
wywalić masę rzeczy w powietrze ze skutkiem natychmiastowym.
To natrualny impuls
biorąc pod uwagę całe to gówno,
z którym masz do czynienia,
że kiedy ludzie podejmują walkę,
może to prowadzić do tego,
iż w niektórych kręgach aktywistycznych pojawia się norma,
że osoba dająca z siebie wszystko jest cool,
ale to na dłuższą metę jest nie do utrzymania
większości ludzi trudno jest
zebrać tyle energii,
aby rzucić się w wir walki z zapałem,
a zarazem uszanować swoje własne ograniczenia.
Myślę, że w kulturze aktywizmu jest wiele rzeczy
które sprzyjają wypaleniu,
bohaterskich działań, robienia dużo,
osób, które w działaniach podejmują duże ryzyko,
nieustannie się angażuą we wszystkie te ruchy jednoczesnie
i są wszędzie, na każdej akcji, na każdym demo.
Sądzę, że prawdopodobnie wiele z tego jest zasługą kultury macho,
na zasadzie, no to będziemy walczyć,
jestesmy hardkorami, jesteśmy na pierwszej linii,
robimy te wszystkie zajebiste rzeczy
i nie jesteś w stanie przynać, że albo
wcale nie jesteś taki efektywny
albo, że sobie nie radzisz.
Do mojego wypalenia przyczynił się
pewnego rodzaju maczyzm,
że jeśli cię widać na wszystkich demach,
albo jeśli skłotujesz, będziesz się liczyć wśród ludzi.
I naprawdę nam się zdaje, że nasza osobista wartość
powinna być mierzona, tym ile robimy,
a nie tym, kim jesteśmy.
W naszym społeczeństwie przywiązuje się wagę do posiadania wielu rzeczy
każdy chce mieć fajny dom i samochód
my, jako alternatywa, aktywiści, czy jeszcze inni, mówimy nie, to nie jest dobre,
i co robimy?
Cenimy działanie, akcje,
nie pracę,
ponieważ jesteśmy przeciwko pracy,
za to cenimy bardzo akcje bezpośrednie.
Tak więc zamiast cenić bycie kimś, cenimy działanie,
nie przywiązujemy wagi do posiadania rzeczy, więc jest to jakiś postęp,
ale jeśli w końcu pewnego dnia nie będziemy w stanie zrobić juz nic,
czy będziemy jeszcze cokolwiek warci, jako społeczność aktywistyczna?
Decydującymi czynnikami grupowymi, które sprzyjają wypaleniu są:
po pierwsze, że konflikty są rozgrywane zbyt ostro
Albo, że kultura konfliktu nie jest efektywna.
Walki wewnętrzne, które zdarzają się w obrębie ruchu,
i to, że czyjeś ego staje na przeszkodzie do osiągnięcia celu.
Wiele problemów w naszych grupach
ma swoje korzenie w złej komunikacji,
kiedy ludzie zaczynają się ze sobą kłócić
i konflikty pozostają nierozwiązane,
bo nie tworzymy przestrzeni do ich rozwiązywania,
do rozmowy, do refleksji,
bo to nie jest działanie! No nie?
A przecież jest tyle narzędzi
służących radzeniu sobie z konfliktami, zrozumieniu, jak konflikty narastają
i jak je możemy rozwiązywać w obrębie grup.
Jest wiele metod partycypacyjnych
opartych na takich wartościach jak empatia i współczucie.
Dla mnie, na przykład, bardzo ważna jest medytacja.
Medytacja jest narzędziem, które pozwala ci zrozumieć
jak działa twój umysł.
Stwarza okno świadomości
jakie otwiera się pomiędzy twoimi myślami i działaniami.
To, żeby się ze sobą nawzajem dobrze komunikować
jest kolejnym ważnym czynnikiem
w procesach grupowych,
który może mieć znaczenie przy wypaleniu.
Ale nie chodzi tylko o intensywność komunikacji,
ale również o sposób, w jaki się komunikujemy;
jeśli mówimy ponad swoimi głowami,
jest to wybitnie frustrujące.
Bardzo trudno było mi,
powiedzieć przyjaciołom, osobom z moich grup,
co według mnie było nie tak,
jak ktoś powiedział coś,
co sprawiło, że nie czułem się dobrze.
nie potrafiłem o tym mówić
i dusiłem to w sobie,
te emocje, lęki, gniew.
Przez to wszystko przestałem
spotykać się z ludźmi.
Procesy w grupach mogą być bardzo męczące,
dlatego potrzebujemy konstruktywnego podejścia
dotyczącego komunikacji w grupie.
Na przykład komunikacji bez przemocy,
czy jasnych struktur w grupach.
Poprzez rzeczy takie jak facylitacja,
możemy ułatwić sobie budowanie
kultury komunikacji w grupach,
to zwiększa naszą wytrzymałość,
kolektywną siłę oporu.
Bycie wystawioną na przemoc
i doświadczenie przemocy,
w stosunku do siebie
naszych bliskich, osób z otoczenia
to niewątpliwie istotna przyczyna wypalenia.
My, rdzenni Amerykanie, cierpimy na jedną z najgorszych form zespołu stresu pourazowego.
Myślę, że gdyby zrobiono badania,okazałoby się, że 12 latki z naszej społeczności doświadczają stresu
na poziomie weteranów dwóch misji w Iraku!
Tak wygląda życie w rezerwatach.
Dorastamy w jednych z najbiedniejszych, najsurowszych społeczności,
żyjemy na liniach frontu,
walczymy o nasz styl życia,
o nasze surowce, a właściwie ich resztki.
Słuchaj, władza wciąż nas prześladuje
choć nie wszyscy w to wierzą.
Nawet kiedy typ z odznaką i nalaną gębą
przyjdzie i niewinne dziecko zabije,
a całe miasto łzy wylewa,
niech całe to cholerne miasto stanie w płomieniach!
Oprócz codziennej traumy,
żyjemy kolejną traumą
przegranej walki o rurociąg.
Wszystko jest tu pojebane?
Tam też wszystko jest pojebane
Chyba zaczynam zauważać wspólny mianownik,
gdziekolwiek nie pójdę, tam jest pierdolnik.
Wolne Puerto Rico, Wolna Palestyna
Wyzwolenie Czarnych, Brązowych wciąż w moich myślach.
Pokój i miłość, tak trudne w znalezieniu,
a ja ciągle nie rozumiem czemu...
Staramy się trzymać wszystko w kupie,
do tego służą nam obrzędy, nasze modlitwy,
to one pozwalają nam przetrwać to wszystko.
Wiem, że cię kocham, nawet jeśli nie znam,
Kocham cię, choć cię nie obejmę
Kocham cię mimo, że się nie spotkamy
nawet jeśli tego nie widać, kocham cię.
Kiedy myślę o naszej kulturze aktywistycznej,
widzę jak wiele osób wystawia się
na trudne sytuacje, traumatyczne przeżycia, przemoc,
i nie bardzo się tym zajmują,
nie chcąc nawet przyznać
jak bardzo to na nich wpływa,
a to są naprawdę traumatyczne przeżycia.
Znam wiele osób, które miały wypalenie,
bo nie przepracowały swojej traumy.
To bardzo ważne, by tworzyć struktury
dla ludzi na protestach, blokadach,
czy innych miejscach na pierwszej linii frontu,
gdzie osoby doświadczają wypalenia lub traumy.
Musimy tworzyć struktury wewnątrz innych lewicowych projektów,
gdzie takie osoby będą mogły wrócić do sił.
Według mnie bardzo znaczące i rewolucyjne,
jest znalezienie czasu na radzenie sobie z traumą i emocjlonalna pierwszą pomoc,
ale też radzenie sobie z zinternalizowanymi traumami,
wytworzonymi przez presję społeczną i struktury władzy.
Jeśli będziemy praktykować uzdrawianie
umożliwimy je,
to wiem, że powstanie w nas wielka siła do wspólnego działania.
Istnieją różnice
w tym ile ktoś może wnieść do grupy,
ludzie wypalają się, bo biorą na siebie za dużo pracy,
i nie czują, że obowiązki w grupie
są współdzielone przez wszystkich.
Czujemy zmęcznie, nie robimy sobie wakacji,
zwykle na blokadach, ale też w całej okupacji
większość pracy spada na te same osoby.
To może być na własne życzenie,
uczucie, że tylko ty jesteś w stanie coś zdziałać,
często przy tym nie robisz miejsca
dla działania innych osób, wzięcia jakiejś roli.
Jeśli coś robisz dobrze
spróbuj pracować z osobą, która też chce się tego nauczyć.
Wówczas ktoś cię zastąpi, gdy zajdzie taka potrzeba.
Brak świadomości o wyzysku i opresyjnych strukturach,
rozpoznania kto ma jakie przywileje?
Nawet w aktywistycznych kręgach
wciąż kształtuje nas ten świat,
jego eksploatacja i mechanizmu ucisku,
one działają także przez nas,
nawet jeśli mamy tego świadomość.
Co jest ważne,
bo kiedy tracimy tę świadomość,
władza i hierarchie rosną,
a ludzie urodzeni z większymi przywilejami
umacniają swoje pozycje,
często kosztem osób nieuprzywilejowanych.
To ogromnie męczące dla osób w kolektywach
gdy brakuje solidarności wewnątrz,
a opresyjne struktury ze społeczeństwa
są w nich powtarzane.
Jeśli ktoś na przykład
w społeczeństwie doświadcza dyskryminacji
co ogranicza możliwość angażowania się,
i to samo powtarza się w grupie politycznej, to coś jest bardzo nie tak.
Podobno nie ma seksizmu w scenie,
Chyba trochę się przeceniamy,
Wszyscy jesteśmy produktami społeczeństwa,
Nosimy w sobie jego formy opresji,
Autonomiczne przestrzenie to jego odbicie,
Zwierciadłem, którego nikt nie może zbić.
Często mam takie poczucie,
i myślę, że inne osoby czarnoskóre czy POC też,
że w jakiś sposób nie jesteśmy w organizacjach mile widziani,
lub nasz punkt widzenia często nie jest brany pod uwagę.
Wiele niebiałych osób ma opinię,
że struktury ruchów ekologicznych
nie są tworzone z myślą o nich
i nie spełniają ich potrzeb.
Doświadczamy takiego lekceważenia bardzo często.
Kiedy ktoś na spotkaniu zabiera głos
na dany temat, wszyscy siedzą cicho.
Kiedy ja mówię głośno o rasizmie,
słyszę jak ludzie w tle zaczynają mamrotać.
Widzę jak pytają, “Czy naprawdę musimy ZNOWU o tym rozmawiać?”.
Lewica nie jest wyjątkiem
w temacie rożnorakich form i mechanizmów opresji.
Przed nami ciągle bardzo dużo pracy , by zmienić ten stan rzeczy.
Moja pozycja:
mężczyzna, biały
wychowany we względnym komforcie,
dobrze wyedukowany.
To wszystko stawia mnie w uprzywilejowanej pozycji,
gdzie zauważam,
że przyswoiłem tak wiele sposobów opresji,
sam zacząłem je powielać
w pierwszych latach mojego aktywizmu,
raniąc tym wiele osób,
rodzinę, przyjaciół,
ludzi z mojego skłotu.
To taka mądrość po szkodzie,
zauważenie jak łatwo jest kogoś zranić.
Wtedy dotarło do mnie, że nie chcę być sobą!
Chcę zostawić to za sobą,
może... być bardziej dojrzałym?
Świadomość, wiedza w temacie
to chyba pierwszy krok.
Ale pozostanie na poziomie świadomości,
to z pewnością dla mnie za mało.
Kolejny krok to podważenie swoich przywilejów,
solidarność z osobami, szczególnie doświadczającymi ucisku,
tymi mniej uprzywilejowanymi.
Zmienianie świata to zmiana w nas samych.
Kiedy zniszczymy stare schematy?
Kto stoi za prawem pięści, każe postawić swój but na mniejszym
Kiedy zniszczymy stare schematy?
Prestiż i Władza wciąż tkwią wewnątrz nas
Władza w grupach jest problematyczna,
bo istnieje w każdej z nich,
zawsze znajdą się osoby bardziej charyzmatyczne,
z bardziej dominującymi tendencjami,
z większym doświadczeniem,
czy pewnością siebie.
I są też osoby, które mają tego wszystkiego mniej,
wpływa na to wiele czynników,
które decydują o tym,
czy ktoś czuje się w centrum, czy na marginesie danej grupy,
jaką zajmuje w niej pozycję.
Uważam, że należy głośno o tym mówić
na forum grupy,
starać się to wyrównać,
dążyć to balansu władzy,
dzielić się nią i upewniać
czy “władza jest w rękach ludu”,
czy “lud w rękach władzy”.
Nie było u nas osób formalnie koordynujących
czy liderujących, nie wiem jak to nazwać,
ale wciąż istniała jakaś nieformalana hierarchia.
Przez 8 lat wydawało się to działać,
ale w pewnym momencie
wszystko po prostu wybuchło.
Doszło do tego,
że już nawet nie było kłótni,
tylko ciągłe ataki personalne.
Jeśli nie będziemy w stanie zauważyć, jak taki sposób myślenia,
hierarchie i struktury władzy, istnieją w naszych grupach,
nie będziemy w stanie ich zmienić.
Do tego potrzebna jest przestrzeń, w której możemy to przemyśleć,
rozmawiać o tym w inny sposób, o samym procesie.
Musimy otwierać takie przestrzenie,
na rozmowy bez oceniania i bycia ocenianymi,
z większą empatią i chęcią nauki
o naszych własnych procesach,
jeśli chcemy stworzyć świat o jakim marzymy.
Cały czas tylko reagowaliśmy na to wszystko
co działo się dookoła.
Nie mieliśmy planu
czy, nie lubię tego słowa, 'strategii'.
Wtedy zdałem sobie sprawę,
że nie widzę żadnych rezultatów.
Zmiana społeczna to coś bardzo skomplikowanego.
Niemożliwe jest użycie linearnego, redukcjonistycznego toku myślenia
żeby ją zrozumieć.
Frustruje to nas i wypala,
bo wiele rzeczy jakie robimy nie przynosi skutków jakich oczekujemy.
Taki sposób myślenia oddala nas od zrozumienia co faktycznie udało nam się osiągnąć.
Innym problemem w grupach jest zbytnie skupienie na zadaniach,
ciągle myślimy o konkretnym problemie do rozwiązania,
staramy się planować akcje,
zamiast pomyśleć o relacjach wewnątrz grupy,
o tym co nas łączy, czy jak najlepiej nam się współpracuje.
Jedną z kluczowych, według mnie, rzeczy w kontynuowaniu naszych działań
jest świętowanie osiągnięć.
Z autopsji wiem, że zbyt często
kiedy udało nam się zrealizować jakiś duży projekt,
od razu zaczynałyśmy gdybać co można było zrobić lepiej,
i że musimy zrobić jeszcze to i tamto.
Nie skupiałyśmy się na naszych osiągnięciach, tym co jest piękne
i jak możemy to wspólnie celebrować.
Inna ważna rzecz to spędzanie czasu w naturze
w otoczeniu pięknych rzeczy,
jak ten piesek!
Co chcesz Loki?
Upewnij się, że czerpiesz radość z własnego życia,
inaczej twoje starania mogą pochodzić z pustki,
miejsca desperacji i strachu,
zamiast z radości i oddania.
Praca ze sobą jest równie ważna
co ta wykonywana na zewnątrz.
Nie traktować się zbyt surowo,
nie oceniać, nie wpadać w perfekcjonizm.
Jest dobrze tak jak jest
znajdź dla siebie łagodność.
Bo jeśli upadniesz na dno,
nie zdołasz już nikomu pomóc,
musisz skupić się na sobie, służyć sobie
odpoczywać,
zaakceptować, że twoje ciało
potrzebuje miłości i współczucia,
i w końcu uda ci się wrócić
i zaimplementować to wszystko także w pracy.
Wiele z nas
wraca do naszych obrzędów,
do nauki naszego języka,
słuchania naszych pieśni,
korzystania z tradycyjnej medycyny,
którą wciąż się u nas praktykuje
i to naprawdę bardzo nam pomaga.
Mamy szczęście, że nasi przodkowie i przodkinie walczyły
o zachowanie naszych zwyczajów
- nasi ludzie też walczyli
- i wciąż walczą o ich zachowanie.
Dla ludzi, którzy nie mają
tego rodzaju więzi,
wstanie rano i podziękowanie
nie wymaga całej procedury
- nie potrzeba dużo, żeby podziękować
by uświadomić sobie, że wszystko jest święte
by zdać sobie sprawę, że musimy żyć ze wszystkim w równowadze,
naprawdę nie potrzeba tak dużo.
Zalecam wszystkim walczącym
żeby żyć z naturą, tak jak to tylko możliwe,
być z nią w samotności
i przeżywać długie chwile w ciszy
to nasze najlepsze paliwo,
obok przyjaźni oczywiście.
Dziś róże zaśpiewały do mnie,
Tego szarego dnia.
Ich kolory krzyczały:
Spójrz, jest więcej niż ból i strach,
Przykuły mój wzrok
Spod zimnych, szarych chmur.
Chciałabym być jednym z nich
I nie żyć bez widzenia.
Myślę, że jako aktywistka
normalnie jestem bardzo pochłonięta wszystkimi złymi rzeczami wokół,
i jeśli skupiam się na tym, co złe
staję się bardzo smutna i przygnębiona,
więc czasem staram się dostrzec
ludzi lub inicjatywy pracujące nad rozwiązaniami
i naprawdę staram się balansować pomiędzy tymi historiami,
bo inaczej nie umiałabym iść dalej.
Chodzi o pamięć,
że są wciąż niesamowite rzeczy,
które zachowały się na tym świecie,
i nawet jeśli to jedno szczególne dla ciebie
już nie istnieje,
wciąż jest tyle innych wspaniałych rzeczy,
które można docenić,
być ich częścią.
Widziałam miejsca gdzie wycięto wszystkie drzewa,
gdzie po 2 latach wszystko znów jest zielone i odradza się.
Zauważam też małe kwiatki
wyrastajace ze szpar chodnika.
są takie cienkie i delikatne,
ale potrafią przeżyć nawet na betonie.
Chcę być jak one.
Żeby znaleźć przestrzeń w moim ciele,
zaczęłam uprawiać sport.
Sekwencje jogi.
Joga to kolejna, bardzo pomocna rzecz
Nnosimy w ciele tyle traum,
a przez otwarcie go na różne sposoby,
możemy bardzo dużo ich z siebie uwolnić.
Wypalamy się, bo jesteśmy zamknięte w naszych głowach
negujemy nasze ciała
i zapominamy o rzeczach, które nas ubogacają.
Ja na przykład kocham muzykę,
przelewam na nią cały swój gniew i frustrację.
To nas ulecza
móc pisać własne słowa
używać hip hopu jako motoru dla zmian społecznych.
Niektóre z konkretnych strategii to na przykład
posiadanie stałego rytmu snu i posiłków.
Potrzebuję stabilności
zdałam sobie sprawę, że żyłam
w dość niepewnych warunkach
mój dom był zagrożony,
a społeczność bardzo ruchoma,
uznałam więc, że chcę domu choć na chwilę
chcę być w jednym miejscu
uprawiać warzywa, widzieć jak rosną.
Przede wszystkim zdrowe odżywianie,
Wróciłem do diety roślinnej,
przestałem pić alkohol, to była wielka rzecz.
Dużo medytacji, joga i muzyka,
przeznaczam więcej czasu dla siebie, na bycie samemu i refleksję.
Czasami musisz znaleźć wolność w samotności
tak właśnie się rozwijam, w odosobnieniu,
choć czuję wtedy, że jestem ze wszystkimi,
że jestem wszystkim.
Dla mnie to jak w tańcu, balans,
praca nad sobą,
którą tu eksplorujemy,
uważam, że to bardzo pomocne,
uczyć się o tym, co jest dla mnie dobre,
kiedy dobrze jest powiedzieć nie,
kiedy czas zrobić sobie przerwę,
wyspać się, odpocząć
spojrzeć w głąb siebie
zastanowić się jaki kierunek obrać,
jaki rodzaj pracy wykonywać,
bo gdybym nie miał tego czasu
na sprawdzenie co ze mną,
rzucałbym się na wszystko!
A potem BAAM!
Jeśli poświęcimy czas by posłuchać i zrozumieć,
możemy być bardziej efektywne.
Nie chcę już dłużej boksować w powietrzu,
męczyć się i tracić energię.
Tylko kiedy jestem świadoma tego kim jestem,
jakie mam talenty,
czego w życiu doświadczyłam,
mogę znależć czas na wyczucie tego przełomowego momentu
kiedy będę mogła zadać “cios jednego cala”.
To termin z karate lub kung fu,
jeden powalający przeciwnika cios.
A pierwszym przeciwnikiem jakiego musimy pokonać
jest neoliberalizm w naszych głowach,
w mojej własnej głowie, ze wszystkimi jego wartościami.
Może mniej pracy, ale bardziej efektywnej,
spędzanie czasu na ewaluacji naszej pracy, naszych działań,
ale nie tylko, także gadając o naszych emocjach.
To bardzo ważne, by sprawdzać co u nas
czasami bardzo łatwo o tym zapomnieć,
kiedy na głowie masz całą masę innych spraw
chodzi o podstawowe rzeczy,
pamiętać żeby jeść i spać,
od czasu do czasu wziąć prysznic.
Kiedy do zrobienia jest tyle, że z łatwością mogę się obudzić
i zasiąść prosto do komputera
żeby zacząć pracę,
lub nie wyłączyć go pod koniec dnia,
i wziąć do łóżka, by dalej pracować.
Myślę, że postawienie sobie pewnych granic.
Oddawanie pracy innym,
pozbycie się całej tej władzy,
zgromadzonej na przestrzeni lat,
która nie sprawia teraz żadnej przyjemności,
trzeba pozwolić innym sobie pomóc,
zaufać tym dookoła nas,
też potrafią zrobić te wszystkie rzeczy,
które chcesz zobaczyć.
Pozwolić innym mnie wspierać.
Z jakiegoś powod, osoby które zostają rodzicami,
w pewien sposób odchodzą od aktywizmu,
co jest wielką szkodą.
Myślę, że dobrze zobaczyć,
że aktywizm to nie tylko
ciągła walka na barykadach,
ale też wiele innych ról
wewnątrz samego aktywizmu,
niektóre są bardziej fizyczne, inne mniej.
Myślę, że to ważne
żeby różne role
wspierały się wzajemnie.
Ważne jest też dla mnie
to jak myślimy o dbaniu o innych
wewnątrz naszych struktur,
jak wspieramy się nawzajem
i tworzymy do tego specjalne struktury,
na przykład wspólnoty ekonomiczne,
gdzie zdrowie i dbanie o siebie
przestają być problemami jednostki.
Byśmy mogły razem dźwigać ten ciężar,
aż stanie się lżejszy.
Myślę, że na dłuższą metę, jeśli naprawdę
chcemy jakiejś zmiany w społeczeństwie
musimy pomyśleć o innych rzeczach,
które trzeba sobie zapewnić,
żeby budować alternatywne społeczeństwo.
Jedna z nich to opieka zdrowotna,
ale też ogólna opieka dla nas samych i innych.
Dla mnie to oczywiste, że destrukcja środowiska
postępuje w zastraszającym tempie,
przez to chcemy mieć wpływ na efekty naszych działań.
“OK, chcę zatrzymać pracę tej kopalni w przyszłym roku”,
czy “za 5 lat chcę zatrzymać coś innego”.
Myślę, że to nie jest pomocne,
ten linearny, przemysłowy styl myślenia,
że potrzebujemy efektów tu i teraz.
Coraz ważniejsze staje się dla mnie myślenie długoterminowe,
budowanie silniejszych społeczności,
mocnych grup i ruchów.
Musimy pracować nad naszymi grupami,
rewidować i zmieniać nasz sposób myślenia,
pracować nad sobą,
żeby zdekonstruować ten sposób myślenia, w którym nas wychowano.
Jeśli nie nauczymy się empatii i współczucia,
bardziej systematycznego i długoterminowego sposobu myślenia,
będzie nam trudno praktykować zrównoważony aktywizm.
Aktywizm jako sposób życia.
Bardzo chciałbym, żeby ludzie byli aktywni,
to ich życie i przecież je kochają,
czerpią z niego przyjemność.
Bo jeśli robimy to wszystko z nadzieją na dosięgnięcie całego świata,
żeby każda osoba przyszła na demo czy blokadę,
jesteśmy na starcie przegrani.
Czujemy rozczarowanie,
uciekamy w alkohol, dragi.
Widzimy, jak wypalają się nasze bliskie osoby,
stają się toksyczne, widzę to nawet teraz.
Widzę jak to się kumuluje, jak dopada.
To bardzo smutne,
ponieważ wpływa na całą grupę,
a przecież ci ludzie mają masę wiedzy,
są bardzo pomocni,
myślą taktycznie, a to naprawdę trudne.
Myślę, że to niezwykle ważne
żeby ludzie dłużej zostawali w ruchach politycznych.
Każda wypalona osoba,
która opuszcza ruch, bo nie daje już rady
to utracona ogromna ilość doświadczenia i wiedzy.
Wiem, że nie mogę tego robić przez całe życie
kiedy praktycznie cały czas poświęcam się,
a im więcej się poświęcamy, tym bardziej bohaterscy się stajemy.
A chodzi bardziej o czerpanie przyjemności z tego co robisz.
Im więcej kreatywności odnajdziemy w naszej aktywistycznej pracy,
tym bardziej atrakcyjne to będzie dla innych osób,
tym szersze, bardziej inkluzywne ruchy zdołamy zbudować.
Chciałabym by ruch był bardziej zróżnicowany,
chcę uczyć się o różnorodności i rodzajach opresji w naszych grupach,
i wymyślać sposoby na radzenie sobie z nimi
w uprzejmy, wspierający sposób.
Jedną z rzeczy, które pomogły mi najbardziej było zobaczenie przykładów ludzi,
którym mniej lub bardziej udaje się
implementować rozwiązania, które nikogo nie wykluczają, nie dyskryminują,
przy jednoczesnej wyrozumiałości wobec tych osób, które popełniają błędy.
Uważam, że to ważne, by nie zacząć myśleć:
och, te osoby są złe, powinne zrobić to i to,
zamiast tego raczej dobrze się sobie przyglądać,
z samokrytyką edukować się na temat rasizmu.
zwiększać swoją świadomość
wspierać osoby
w zaspokajaniu potrzeb.
Nie chcę być znów taką osobą,
którą definiuje aktywistyczna tożsamość i kultura.
Należy budować pewność siebie, bardziej dla naszego poczucia własnej wartości,
niż miejsca jakie chcemy zajmować w grupie.
Staram się znajdywać nowe sposoby na robienie rzeczy,
by się zakorzenić w miejscach i ludziach,
lepiej połączyć się z resztą świata i społeczeństwa.
Nie ma aż tylu osób
zdeterminowanych by coś zmienić,
Dlatego musimy się nimi dobrze opiekować, ale też sobą nawzajem.
Damy radę, damy radę,
nie jesteśmy same.
Pomożemy temu popapranemu światu stanąć na nogi.
Potrzeba do tego sporo mocy i siły,
ale ja chcę “z posad ruszyć świata bryłę”
I znów usłyszeć wasz śmiech.
A jeśli czasy są trudne,
a ty nie wiesz co robić,
odsapnij chwilę i zostaw to swoim towarzyszom drogim!
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o filmie i pokazanym w nim projektach: radicalresilience.noblogs.org
Linki, źródła i więcej wywiadów: radicalresilience.noblogs.org
Zachęcamy was do wsparcia datkiem naszego projektu